Emocje najpierw szepczą. Warto usłyszeć je, zanim zaczną krzyczeć.

Kiedy emocja jest już wielka

Odłóż na chwilę pytanie: „Ale co się właściwie stało?”. Zostań przy tym, co widzisz. Możesz powiedzieć: „Widzę, że jest ci bardzo trudno. Jestem obok.”

Jeśli trzeba zatrzymać zachowanie, granica może być krótka i prosta: „Złość może być wielka, ale nie może nikogo ranić.”

Potem mniej słów. Woda, cisza, trochę ruchu, koc, siedzenie obok, przytulenie, jeśli dziecko go chce. Nie próbuj teraz ustalać całej historii ani uczyć nowej techniki. Najpierw pomóż przejść przez ten moment.

Na przyszłość uczymy się łapać emocję wcześniej

Silna emocja rzadko zaczyna się dopiero w chwili wybuchu. Wcześniej ciało często daje małe sygnały: napięte dłonie, ściśnięty brzuch, gorącą twarz, ciężkie ramiona. Każde dziecko może odczuwać je inaczej.

W The Confident, Mindful & Happy Me Adventure dziecko tworzy własną mapę ciała i sprawdza, gdzie czuje złość, smutek, radość i spokój. To ćwiczenie robimy wtedy, kiedy nic się nie dzieje — przy stole, na podłodze, wieczorem.

Możesz zapytać: „Po czym twoje ciało mówi ci, że zaczynasz się złościć?” „Co pojawia się jako pierwsze?” „Co wtedy zwykle pomaga?”

W ten sposób dziecko zaczyna rozpoznawać własny „szept” emocji, zanim zamieni się w krzyk.

Potem może powstać wasz własny skrót

Kiedy dziecko zna już swoją mapę, możecie nazwać ją po prostu „mapą ciała”. Następnym razem, gdy emocja zacznie rosnąć, nie trzeba wszystkiego tłumaczyć od początku.

Możesz powiedzieć: „Mapa ciała. Gdzie czujesz to teraz najmocniej?”

Dziecko może wskazać brzuch, dłonie albo klatkę piersiową. Jeśli chce, może położyć tam rękę i przez chwilę spokojnie oddychać, kierując uwagę właśnie w to miejsce. Jeśli skupienie na ciele je drażni, odpuść. To ma być pomoc, nie kolejne zadanie.

Rozmowa o tym, co się wydarzyło, jest później

Kiedy dziecko naprawdę wróciło do kontaktu, możesz zapytać: „Co było dla ciebie najtrudniejsze?” albo „Co następnym razem możemy zauważyć trochę wcześniej?”

Celem nie jest dziecko, które nigdy nie przeżywa wielkich emocji. Chodzi o to, żeby coraz wcześniej rozpoznawało, co się z nim dzieje, i miało coś znajomego, do czego może wrócić.